نخستین‌باری بود که کنسرت کامکارها می‌رفتم؛ با عنوان زمانه. دلزدگی‌ای که از کنسرت مشترک شهرام ناظری و حسین علیزاده داشتم هنوز سنگینی می‌کرد؛ امیدوارم بودم این دفعه جبران شه!

بخش اول فارسی و در دستگاه بیات ترک بود؛ اگر بیات ترک  اینه معلومه که این دستگاه مرا نمی گیرد!

ارادتم به محمود دولت آبادی منو کشوند به کافه شهر کتاب تا پای صحبتهاش بشینم در هفتاد و یکمین سال تولدش.

چقدر دلم واسه اينجا تنگ شده!

سيل  ﻏمهاي فروخورده ،شايد هم عشق وازده به دلم هجوم مياره؛صداي مسيج آغازگر اين هجوم ويرانگر لحظه است؛

"......"

دارم فرار مي كنم از ديدن همه او ن كساني كه سعي كردم عادي باهاشون برخورد كنم

مدتها بود از اين حس تهي بودم؛و چه شيرين است زندگي وقتي دلت لاقيده!

اصلا خود حروف وا‌‌ژه "قيد"  انگار تو را در خود مي پيچد؛ مچااله ات مي كند؛ و سپس پرتابت مي كند سر و دل شكسته!

خوشا بي قيدي

خیلی سخته  که می بینی  از اون همه جمعیت بغض گرفته فقط هفت هشت  نفر  جلوی منزل دکتر

علیمحمدی شعارمی دن "این گل پرپر ماست/ هدیه به رهبر ماست"؛ و نه تو و نه هیچکس دیگه ای تویه اون

فضای بشدت امنیتی نمی تونه دم بر بیاره و فقط شاهد نگاههای درمانده ای هستی که با هم همدردی می کنن!

"این گل پرپر ماست/ هدیه به رهبر ماست"!!!!!!

این شعار نکته جالبی توش هست و اون اینکه: هرچندوقت یکبار به رسم آیین بت پرستان؛ باید کسی رو پیش

پای این رهبر قربانی کرد تا عطشش برای لحظه ای فروکش کنه؛ و این بار دکتر علیمحمدی بود که چشم رهبر

رو گرفت و قربانی شد! از این روست که اینان نعره می زنند: این گل پرپر ماست/ هدیه به رهبر ماست"

هیچوقت فکر نمی کردم شاهد روزی باشم که تویه اون روز یه جنازه تیرخورده رو از کنارم عبور بدن و من گیج و

مات نتونم هیچ کاری بکنم؛ حتی اشکهام نای جاری شدن نداشته باشن و فقط بغضهای فروخورده ای رو بیاد بیارم که داشت خفه م می کرد

حکایت این روزهای این سرزمین هم این شده:

تو جان می بخشی و اینان 

به فتوای تو می گیرند جان از ما

عین سگهای هاری که بتازگی قلاده شون رو باز کرده باشی، هجوم می برن و می گیرند و می کشند

نمی تونم درک کنم که بر مبنای کدوم دین و آیینی این ناانسانیتی رو توجیه می کنن؟

این کدوم مرامیه که به اونها اجازه می ده  یکساعت پس از جاری شدن خون یک انسان، در همون حوالی دوگانه

ای برای یگانه شان بجا بیارن و مسحور باشند از این خیال واهی که روزی بهشت و حوریانش رو یکجا دربست در

اختیار خواهند داشت؟

خدایا!

گیجم

هیچ کسی بهتر از شاملو نمی تونه حق مطلب رو در وصف کشته شدگان بیان کنه:

اینان دل به دریا افکنانند

به پای دارنده آتش ها

زندگانی دوشادوش مرگ

پیشاپیش مرگ

هماره زنده از آن سپس که با مرگ

و همواره بدان نام که زیسته بودند

که تباهی از درگاه بلند خاطرشان

شرمسار و سرافکنده می گذرد

کاشفان چشمه

کاشفان شوکران

جویندگان  شادی در مجری آتش فشانها

شعبده بازان لبخند در شب کلاه درد

با جا پایی ژرف تر از شادی در گذرگاه پرندگان 

در برابر تندر می ایستند

خانه را روشن می کنند

و می میرند

اعصابم.....

نمی دونم چجوری ادامه ش بدم؛ خوردم؛ بهم ریخته م....چی هستم؟!

خیلی بده که نتونی با یه سری افراد ارتباط برقرار کنی

خیلی بده که بازیگر خوبی نباشی

و خیلی بده که نگاه و حالاتت نتونن دروغ بگن

بیش از هر زمان و مکان دیگه ای به همراهی م احتیاج داشت ولی نتونستم

و برعکس ادعاهاش که بهش انرژی می دم، کورسوی امیدی رو هم که داشت ازش گرفتم

خدایا!

ای کاش نمیومد

ای کاش می شد نسبت به همه سرشار از محبت باشی

ای کاش می تونستی راحت تویه همه چشمهانگاه کنی

ای کاش با بعضی ها معذب نمی شدی

ای کاش می تونستم، می تونستم به حرفهاش گوش بدم

ای کاش از من انتظار نداشت

ای کاش نمی دید منو؛ ای کاش نمی دید؛ ای کاش نمی دید؛ ای کاش نمی دید؛ ای کاااااااااااش...!

1- امرروز آخرین جمعه ماه رمضان و طبعا روز قدس!!!!

و اما نکته بسیار جالب و دیدنی و شنیدنی در این روز تقابل شعارهای پیچیده  بر در و دیوار بلوار کشاورز

و کارگر شمالی بود؛ بقیه جاها رو هم که الله اعلم, ما که نبودیم

و اما بشنوید از این تقابل:

از یک طرف صدای رسای بلندگو شعار می داد                 از طرف دیگر جمعیت جنبش سبز

- مرگ بر آمریکا                                                           - مرگ بر روسیه

- مرگ بر اسرائیل                                                        - مرگ بر روسیه

- مرگ بر منافق                                                           - مرگ بر دیکتاتور

- مرگ بر ضد ولایت فقیه                                                - مرگ بر دیکتاتور

- فلسطین......                                                             – نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران

- خونی که در رگ ماست هدیه به رهبر ماست             - خونی که در رگ ماست هدیه به ملت ماست

و حال اساسی رو زمانی می بری که نه صدای رسای بلند گو از رو می ره و نه ملت شیرین جنبش سبز!!

2-  شعار دیگه ای که خیلی واسه م جالب بود این بود: "یا حجه الابن الحسن! ریشه ظلمو بکن"!

در زمانه ای که ملت ایران هنوز هم فکر می­کنند برای اندک هوای قابل استنشاق باید به یک منجی

متوسل شوند، تنها چیزی که تکرار خواهد شد، تاریخ 30 ساله گذشته است.

3-  همدلی چیز عجیبیه! با اینکه شخصا نه به موسوی اعتقادی دارم و نه به حجهَ الابن الحسن اما وقتی

می دیدم جمعیت، یکصدا از موسوی و حجه الابن الحسن مدد می خوان، دلم نیومد همراهی شون

نکنم!! یعنی در اینجا بنده در کمال شرمندگی از مسئله ای به نام "دین" استفاده ابزاری نموده ام؛ 

واینجاست که درک می کنم  چطور شد که تویه انقلاب 57  چپی ها و توده ایها  در کنار رهبر کبیر! قرار

گرفتند و ما را به عرش اعلا رساندند!

این روزها دارم احوالاتی رو تجربه می کنم که پیش از اون حتی به مخیله م هم خطور نمی کرد  که "رویا"

 هیچ گاه به اون تجربه ها برسه؛ چیزی که جز رنج واسه م ثمری نداشته؛

خدایا!

عقل و عملم تویه مرحله دوئل اند؛ من نمی دونم این همه تناقض از کجا یهویی سر برآورد؛

شاید هم مگه می شه " انسان و بی تضاد"؟!!!!!!

هرچی هست دلم نمی خواد رویای آروم خودم رو از خودم بگیرم؛

 خسته ام. خسته؛ به اندازه خستگی همه سالهای بودنم و دریغ خودم از دیگران؛        

  و باز هم این منم که جز در صفای اشک دلم وا نمی شود

و گریه های بی صدای محیا...

بغض و اشکهای فروخورده داره خفه م می کنه؛ بالاخره نتونستم؛ و باز این منم که جاری می شم؛

چقدر از این لحظه می ترسیدم...

روزها و یادها و نامها چه غریبانه، چه غریبانه، می گذرند...